การแต่งกายตัวละครวรรณคดี

การแต่งกายของตัวละคร ในวรรณคดี จะแบ่งผู้แสดงออกเป็น 4 ประเภทด้วยกันตามลักษณะของแต่ละบทบาท

การแต่งกายของตัวละคร ในวรรณคดี

การแต่งกายของตัวละคร ในวรรณคดี  ซึ่งในแต่ละตัวนั้น นอกจากจะมีบุคลิกลักษณะที่ถ่ายทอดออกมาให้ผู้ชมทราบจากการแสดง

การแต่งกายของตัวละคร ในวรรณคดี

การแต่งกาย
การแสดงของนาฏศิลป์ไทย โดยเฉพาะการแสดงโขนนั้นเอง ได้แบ่งผู้แสดงออกเป็น 4 ประเภท ตามลักษณะของบทบาทและการฝึกหัด คือ ตัวพระ ตัวนาง ตัวยักษ์ และตัวลิง ซึ่งในแต่ละตัวนั้น นอกจากจะมีบุคลิกลักษณะที่ถ่ายทอดออกมาให้ผู้ชมทราบจากการแสดงแล้ว เครื่องแต่งกายของผู้แสดงก็ยังบ่งบอกเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญอย่างหนึ่งที่บ่งบอกว่า ผู้นันรับบทบาทแสดงนั้นเป็นตัวใด
เครื่องแต่งกายนาฏศิลป์ไทยที่มีความสวยสดงดงามและมีกรรมวิธีการประดิษฐ์ที่วิจิตรบรรจงเป็นอย่างยิ่ง ทั้งนี้เพราะที่มาของเครื่องแต่งกายนาฏศิลป์ไทยนั้น จำลองแบบมาจากเครื่องทรงของพระมหากษัตริย์ (เครื่องต้น) แล้วนำมาพัฒนาให้เหมาะสมต่อการแสดง ซึ่งจำแนกออกเป็น 4 ฝ่าย ดังนี้

– เครื่องแต่งตัวพระ

– เครื่องแต่งตัวนาง

– เครื่องแต่งตัวยักษ์

– เครื่องแต่งตัวลิง

เป็นที่สำหรับเครื่องแต่งตัวกายพระและตัวนางดังกล่าวนี้ จะใช้แต่งกายสำหรับผู้รำในระบำมาตรฐาน เช่น ระบำสี่บท ระบำดาวดึงส์ ระบำพรหมมาสตร์ รำบำย่องหงิด และระบำกฤดาภินิหาร เป็นต้น และยังใช้แต่งกายสำหรับตัวละครในการแสดงละครนอกและละครในด้วย ส่วนในระบำเบ็ดเตล็ด เช่น ระบำนพรัตน์ ระบำตรีลีลา ระบำไตรภาคี ระบำไกรลาสสำเริง ระบำโบราณคดีชุดต่างๆ หรือระบำสัตว์ต่างๆ จะใช้เครื่องแต่งกายให้ถูกต้องตรงตามรูปแบบของระบำนั้นๆ เช่น การระบำโบราณคดี ก็ต้องแต่งกายให้ถูกต้องตรงกับตามหลักฐานที่ปรากฏในรูปปั้นหรือภาพจำหลัก ตามโบราณสถานในยุคสมัยนั้น เป็นต้น นอกจากนี้ ยังมีการแสดงที่เป็นนาฏศิลป์พื้นเมืองของท้องถิ่นต่างๆ ซึ่งจำเป็นต้องแต่งกายให้สวยงามถูกต้องตามวัฒนธรรมของท้องถิ่นด้วย

นอกจากนี้ยังมีเครื่องแต่งกายประกอบการแสดงโขน ที่เห็นได้ชัดเจนคือ การแต่งกายชุดยักษ์ ชุดลิง (หนุมาน) และหัวโขนที่ใช้ในการแสดงโขนเรื่องรามเกียรติ์ เป็นต้น

Comment here